Ik ben een beetje boos op Helen Fields. Na Perfecte wraak liet ze mij verweesd achter. En dacht je dat ze mij nu uit mijn lijden verlost? Niet dus. Ze komt met een stand alone en nieuwe personages van wie ik nog geen afscheid wil nemen.
Connie Woolwine is er een van. Zij is een Amerikaanse forensisch psychologe die in Perfecte wraak al even haar opwachting maakte. Ze is heel recht door zee en dat levert een droge humor op die ik wel kan appreciëren. Ze moet samenwerken met de Engelse inspecteur Baarda en de combinatie van de stijven Engelsman en de flamboyante Amerikaanse zorgt voor het nodige vuurwerk. Alweer de nodige chemie om te verlangen naar meer.
De twee werden naar Schotland geroepen om opheldering te brengen in de vermissing van Elspeth Dunwoody, een welgestelde vrouw die op klaarlichte dag verdween. Als kort daarna ook een twaalfjarig meisje en een man in een rolstoel verdwijnen, wordt het raadsel alleen maar groter. Dit vraagt om een niet zo alledaagse aanpak en daarvoor ben je bij Woolwine aan het goede adres.
Terwijl de speurders in het duister tasten, legt Fields de lezer haarfijn uit wat er met de drie slachtoffers gebeurt en wie hun ontvoerder is. Die hoofdstukken zijn soms echt hallucinant. Even lijkt het er zelfs op dat de auteur flirt met het bovennatuurlijke. De twist die ze aan het verhaal geeft is niet te beschrijven zo origineel. En bovenal: ze deed haar research, waardoor het ook nog eens allemaal heel geloofwaardig neergezet wordt.
Met de hoofdpersonages zit Fields weer helemaal goed. De dosering van de spanning vond ik net iets minder dan in de reeks rond Luc en Ava (ja, ik mag ze al Luc en Ava noemen 😉). Alhoewel. Net op het moment dat ik dacht ‘oei, nu zakt het verhaal toch een beetje in’, kwam de ontknoping eraan en die doet je alles vergeten wat ik in de vorige twee zinnen gezegd heb. Bij de slachtoffers gaat het van kwaad naar erger, de dader geraakt helemaal de pedalen kwijt en als de speurders met hem in de clinch gaan, kan je alleen nog de adem inhouden.
Hoewel De schaduwman geen deel uitmaakt van de ‘Perfecte’ serie, was er toch een grote herkenbaarheid. Connie Woolwine en Brody Baarda assisteren nu eenmaal het korps van Edinburgh en zowel voor dokter Ailsa Lambert als de immer charmante commissaris Overbeck is er een rol weggelegd. Het allerlaatste hoofdstuk houdt een vage belofte in dat we misschien nog eens van het Brits/Amerikaanse duo te horen zullen krijgen. Ik maak in ieder geval geen bezwaar.
De Schaduwman | Helen Fields | Uitg. Ambo/Anthos (2023) | 416 pp. | Vert. uit het Engels door Yolande Ligterink
Met dank aan de uitgeverij voor het recensie-exemplaar.
Geef een reactie